01 / 02
02 / 02

Aandoeningen

Artrose

Artrose is een aandoening van de gewrichten. Gewrichten zorgen er voor dat je lichaam flexibel is, ze zorgen er bijvoorbeeld voor dat je je armen en benen kunnen buigen en strekken. Op de plek van een gewricht komen twee botten bij elkaar. Om dat bot heen ligt een gladde bekleding: het gewrichtskraakbeen. Als dat kraakbeen beschadigd raakt, kunnen er ook problemen ontstaan met het onderliggende bot. Dit is dan niet meer goed beschermd en kan daardoor dikker worden en misvormd raken. Hierdoor worden bewegingen pijnlijk en je krijgt de neiging om het gewricht steeds minder te gaan bewegen. Dit veroorzaakt weer dat je stijf wordt en dat je spieren slapper worden.

Artrose kan op verschillende manieren ontstaan. Meestal is de oorzaak slijtage die van nature ontstaat bij het ouder worden. Maar ook overbelasting door bijvoorbeeld sporten of door bepaald werk kan een rol spelen. Zo hebben veel voetballers last van artrose in hun knieën en balletdansers krijgen het vaak in hun voeten.

Artrose komt veel voor: bij het ouder worden krijgt bijna iedereen er in meer of mindere mate last van. Meestal is het niet ernstig: je hoeft er zelfs niks van te merken. Als je zo af en toe pijnlijke stijve gewrichten hebt is dit niet iets om je zorgen over te maken. Pas als de verschijnselen erger worden is het goed om eens langs de huisarts te gaan.

Artrose wordt wel eens verward met osteoporose. Bij osteoporose worden de botten kalkarm en lopen de kans om te breken of, zoals bij een wervel, in te zakken.

Artrose wordt ook wel eens slijtage-reuma genoemd. Maar bij artrose komen geen veranderingen in het bloed voor, zoals bij reuma. Een reumatest zal dan ook geen afwijkingen laten zien. Met artrose kun je oud worden, maar het kan wel pijnlijk zijn, bijvoorbeeld aan de wervelkolom, de heupen, knieën of schouders.

Bron: www.degezondstegids.nl

Bechterew

De ziekte van Bechterew of spondylitis ankylopoetica is een chronische ontstekingsziekte van bepaalde gewrichten. Vooral de gewrichten in de wervelkolom raken ontstoken, maar ook bij het borstbeen en in armen of benen kunnen ontstekingen ontstaan. Verder komen ook oogontstekingen relatief vaak voor bij de ziekte van Bechterew. De ontstekingen gaan over, maar ze kunnen in de wervelkolom beschadigingen veroorzaken waardoor de ruggengraat minder flexibel wordt. Klachten zijn pijn, stijfheid onder in de rug en toenemende verstijving van de wervelkolom. De klachten treden vooral ’s nachts en ‘s ochtends op.

De prognose (het toekomstbeeld) van deze ziekte is betrekkelijk gunstig. De ziekte is niet te genezen, maar met een goede behandeling zijn de klachten goed te beperken.

De aandoening komt vrij veel voor; ongeveer twee op de duizend mensen heeft er last van. Bij mannen komt de ziekte tien keer vaker voor dan bij vrouwen. De eerste verschijnselen komen meestal rond het vijfentwintigste jaar. Waarschijnlijk speelt erfelijkheid een rol, want in families van iemand met Bechterew komt de ziekte veel vaker voor dan gemiddeld.

bechterew

Bron: www.degezondstegids.nl

Bekken Instabiliteit

Bekkeninstabiliteit is een veelvoorkomende klacht bij zwangere vrouwen. Het kan overigens ook ontstaan zonder dat je ooit zwanger bent geweest. De oorzaak is dan vaak een ongeval of de overgang. Deze informatie gaat met name in op bekkeninstabiliteit tijdens de zwangerschap.

Tijdens de zwangerschap zorgen hormonen ervoor dat het bekken beweeglijker wordt: de bekkenbanden verslappen waardoor de botten wat verder uit elkaar komen te liggen. Bij de bevalling biedt deze verwijding meer ruimte om het kind te laten passeren. De verslapping van de bekkenbanden gaat meestal zonder klachten. Vrouwen krijgen hooguit wat last van de onderrug. Bij sommige vrouwen zorgt de bandenverslapping voor veel pijn, en moeite met bewegen. Deze combinatie van pijn en bewegingsproblemen noemen we 'bekkeninstabiliteit'.

bekkeninstabiliteitBekkeninstabiliteit wordt vaak verward met symfysiolyse. Symfysiolyse betekent een extreem losse verbinding tussen de twee schaambeenderen. 'Symfyse' betekent verbinding en 'lyse' betekent oplossen. De verbinding tussen de beenderen lost niet echt op, maar wordt zeer week en rekbaar. Deze extreme vorm van bekkeninstabiliteit komt zeer weinig voor.

Klachten van bekkeninstabiliteit kunnen al vroeg in de zwangerschap optreden. De vrouw krijgt vooral pijn bij het schaambeen, en in de onderrug (tussen heiligbeen en darmbeenderen). Vooral bij plotse bewegingen treedt pijn op, en bij het langer volhouden van bepaalde houdingen of bewegingen. Verraderlijk is het als de pijn pas enige tijd na de handeling optreedt. Bij vermoeidheid worden de klachten vaak erger.

Een echte oorzaak van bekkeninstabiliteit is niet bekend. De hormonale invloeden die de bekkenbanden doen verslappen, ondervindt elke zwangere. Maar waarom de een wel klachten krijgt, en de ander niet, is onduidelijk. Waarschijnlijk speelt mee dat zwangeren tegenwoordig een drukker leven leiden dan vroeger: baan, huishouden, gezin. Hierdoor bewegen zij net zo veel als voor de zwangerschap, terwijl hun lichaam rust nodig heeft. Het bekken kan in de zwangerschap fysiek minder bewegingen verdragen dan anders. Bij een probleemloze zwangerschap kan een moeizame bevalling soms bekkenklachten achteraf veroorzaken.

Bekkeninstabiliteit komt voor bij één tot negen procent van de zwangere vrouwen. De oorzaak is helaas nog onbekend, maar gelukkig wordt steeds meer ontdekt hoe het goed behandeld kan worden tijdens en na de bevalling. De klachten verdwijnen bijna altijd. Anderhalve maand na de bevalling zijn de klachten voor het overgrote deel verdwenen. Toch is nog een herstelperiode van een half tot een heel jaar nodig om ook de laatste klachten te doen verdwijnen. Bij menstruatie en verminderde weerstand kunnen de klachten even verhevigen. Bij het herstel biedt fysiotherapie vaak uitkomst.

Bij bekkeninstabiliteit is een goede nachtrust heel belangrijk.

Bron: www.degezondstegids.nl

Botontkalking

Botontkalking is een veelgebruikte, maar eigenlijk onjuiste term voor osteoporose. Het is een ziekte waarbij het bot steeds poreuzer wordt. Wel is het zo dat de botten geleidelijk aan dunner en minder stevig worden. Mensen die botontkalking hebben, merken daar in het begin niets van. Het poreus worden van de botten gaat heel geleidelijk, maar uiteindelijk kunnen ze breken. Soms heeft botontkalking blijvende invaliditeit en langdurige pijn tot gevolg.

Verschijnselen die kunnen wijzen op botontkalking zijn: pols-, heup-, en wervelbreuken, (lage) rugpijn én veranderingen in de lichaamshouding. Veel oudere mensen met botontkalking gaan krommer lopen en ogen daardoor kleiner.

botontkalkingOm te begrijpen hoe botontkalking ontstaat moet je iets weten over het skelet. Na de groei blijft het skelet namelijk niet onveranderd. Bij een volgroeid, gezond mens worden steeds microscopisch kleine deeltjes bot afgebroken en weer aangemaakt. Per jaar wordt 10% van de botten vernieuwd. Bij jonge mensen tot ongeveer 35 jaar neemt de totale botmassa toe, omdat er meer bot wordt aangemaakt dan afgebroken. De botten worden daardoor zwaarder en steviger. Tussen de 35 en 45 jaar blijft de botmassa ongeveer gelijk. De aanmaak van bot is dan even groot als de afbraak. Na die tijd raakt dat evenwicht verstoord. Er wordt meer bot afgebroken dan aangemaakt.

Botontkalking kan ook een gevolg zijn van een verstoorde hormoonhuishouding. Calcium en fosfor zijn belangrijke mineralen bij de opbouw van beenderen. Het lichaam heeft twee keer zoveel kalk als fosfor nodig. Fosfor zit vooral in vlees en in frisdranken met prik. De meeste Nederlanders krijgen veel meer fosfor binnen dan calcium. Als het lichaam in verhouding teveel fosfor binnen krijgt, raakt de mineraalhuishouding verstoord. Het lichaam doet dan een beroep op de kalk uit de botten, om te voorkomen dat het bloed verzuurt. Als dat proces lang doorgaat, worden beenderen broos en breekbaar en ontstaat botontkalking. Verder kan ook een lange periode van immobiliteit (te weinig bewegen) osteoporose veroorzaken. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren als je na een botbreuk gips krijgt: je kunt het betreffende lichaamsdeel dan een tijd niet genoeg bewegen.

Zowel mannen als vrouwen kunnen botontkalking krijgen, maar oudere vrouwen lopen meer risico. Na de overgang produceert het lichaam namelijk veel minder vrouwelijk hormoon (oestrogeen). Dit hormoon remt van nature het proces van botafbraak. Naar schatting heeft ongeveer de helft van de mensen boven de 60 jaar botontkalking, maar lang niet iedereen heeft er last van. Botontkalking bij de vrouw kan al snel beginnen na het stoppen van de menstruaties. Bij de man begint de kans op osteoporose ongeveer acht jaar later dan bij de vrouw.

Botontkalking is de oorzaak van duizenden heupfracturen per jaar. Vrouwen hebben daarop twee tot driemaal meer kans dan mannen. Botbreuken kunnen iemands leven behoorlijk in de war sturen. Vooral bij mensen op leeftijd kunnen ze ernstige gevolgen hebben. Actieve, zelfstandig wonende bejaarden zijn na het breken van een heup vaak aangewezen op hulp van anderen. Vaak leidt een gebroken heup dan ook tot opname in een verpleeghuis.

Door een auto-ongeluk, door verwonding bij het sporten, door ziekte of doordat je verkeert valt, kun je een bot breken. Botbreuken oftewel fracturen komen veel voor bij kinderen wanneer er iets fout gaat bij het buiten spelen, en bij mensen (vooral vrouwen) boven de 65. Veel ouderen breken een heup. De kans op breuken stijgt naarmate men ouder wordt. Een fractuur zorgt voor een zwelling en doet bijzonder veel pijn. Je bent niet in staat het betreffende lichaamsdeel niet bewegen. En in sommige gevallen kan het bot uitsteken, en vervormd of verkleurd raken.

Een bot kan breken en het kan scheuren. Als het zachte weefsel dat het bot omhult, intact blijft, spreken we over een scheur. Dit is een eenvoudige fractuur; bij een gecompliceerde breuk is de huid beschadigd, zodat het gebroken bot zichtbaar is en daardoor ontstoken kan raken. Fracturen die door ziekte worden veroorzaakt (door osteoporose, een tumor of cyste) heten pathologische fracturen. In dergelijke gevallen is het bot verzwakt, waardoor het gemakkelijker breekt.

Bron: www.degezondstegids.nl

CARA

De term CARA staat voor Chronische Aspecifieke Respiratoire Aandoening(en). Tot de CARA-patiënten worden alle patiënten gerekend die last hebben van chronische of steeds terugkerende hoest - met of zonder opgeven van slijm, en kortademigheid. Deze hoest treedt op in aanvallen of voortdurend, zonder dat daar een duidelijk aanwijsbare oorzaak voor is, zoals b.v. longtuberculose.

In Nederland wordt het begrip CARA nog wel gebruikt als overkoepelende term voor een aantal ziektebeelden zoals astma, chronische bronchitis en longemfyseem.

astma

Bron: www.degezondstegids.nl

Carpale Tunnel Syndroom

Het carpale tunnel syndroom is een beknelling van een zenuw in de pols. Deze zenuw loopt van je onderarm naar je hand via de pols.

De ruimte in je pols waar de zenuw doorheen loopt heet de carpale tunnel. In deze ruimte kan een zwelling ontstaan waardoor de zenuw bekneld raakt.

Je krijgt dan last van tintelingen of pijn in je hand en vingers, vooral 's nachts. De pijn is vaak zo erg dat je er wakker van wordt en moet opstaan en schudden met de arm totdat de tintelingen weer minder worden.

Een ander belangrijk verschijnsel is het verlies van kracht in de aangedane hand. Je kunt soms zomaar iets laten vallen wat je beet hebt, zoals een kopje.

De oorzaak van de zwelling in de pols kan een ongeluk zijn, waarbij de pols beschadigd raakt. Het kan ook zijn dat je vocht vasthoudt, bijvoorbeeld tijdens een zwangerschap of door een bepaalde aandoening. Het carpale tunnel syndroom komt vooral voor bij vrouwen.

carpale tunnel syndroom

Bron: www.degezondstegids.nl

Dystrofie

dystrofiePosttraumatische dystrofie (PD) is een ziektebeeld dat kan onstaan na een operatie of letsel aan een van de ledematen of andere gewrichten. De belangrijkste klacht is pijn, waarvan de ernst meestal niet past bij de ernst van het letsel of de operatie. Vaak is er sprake van PD aan een arm of been of een onderdeel daarvan. Het aangedane gebied is abnormaal van kleur (meestal roodblauwe verkleuring). Ook kan er sprake zijn van een zwelling en een verhoogde of verlaagde temperatuur. De pijn wordt erger bij aanraking of beweging. PD kan leiden tot ernstig functieverlies door dystofie (zwakker worden) van spieren en andere weefsels.

Als PD snel wordt ontdekt, kan het genezen zonder restverschijnselen. PD kan echter ook chronisch zijn. In Nederland lijden naar schatting 20.000 mensen aan de chronische vorm van PD. De aandoening is niet aan leeftijd gebonden, maar komt vaker voor bij mensen tussen de 45 en 60 jaar. Vrouwen lopen 3 keer zoveel kans op het krijgen van PD als mannen.

De naam posttraumatische dystrofie is slechts een van de gebruikte namen voor dit ziektebeeld. De naam dystrofie is afgeleid van het Griekse 'dystrophia' (voedingsstoornis) en verwijst naar het verval van weefsels als gevolg van slechte doorvoeding. Andere benamingen die worden gebruikt zijn Complex Regionaal Pijnsyndroom (CRPS), Sudeck-dystrofie (of -atrofie), Sudeck-syndroom of algo(neuro)dystrofie, sympathische reflexdystrofie, reflectoir-sympathische dystrofie (RSD) en schouder-handsyndroom. De gangbare Amerikaanse benaming is Reflex Sympathetic Dystrophy (RSD).

Beloop

Posttraumatische dystrofie ontwikkelt zich in drie stadia:

Stadium I – de warme fase. Deze fase wordt gekenmerkt door ontstekingsverschijnselen. De ontstoken plek is rood, gezwollen en voelt warm aan. Haren en nagels groeien soms sneller dan normaal en patiënten kunnen last hebben van overmatig zweten. De pijn is branderig en wordt erger bij beweging. Afhankelijk van de ernst kan deze fase enkele weken tot maanden duren.

Stadium II – de koude fase. In deze fase wordt de pijn heviger en vager. De zwelling kan zich verspreiden en de huid wordt bleek en verschrompelt. Dit gaat gepaard met een koud gevoel. Soms krijgt de patiënt last van haaruitval, verschijnselen van botontkalking, gebarsten en afbrekende nagels en/of een klamme, glanzende huid. Deze fase kan 3 tot 6 maanden duren.

Stadium III – de stabilisatiefase. In deze fase verdwijnt de pijn grotendeels of helemaal. De spieren in het aangedane gebied zijn sterk verzwakt waardoor blijvend krachtsverlies ontstaat. De gewrichten van de (aangedane) hand of voet zijn zwak en bewegen gaat moeilijk (atrofie van spier- en botweefsel). Ook kan er gewrichtsverstijving optreden.

Oorzaken

Over de oorzaak van PD bestaat nog geen duidelijkheid. Er bestaan verschillende theorieën, waarvan de belangrijkste 2 hier worden vermeld. Enerzijds wordt verondersteld dat er bij PD sprake is van een stoornis in het regelmechanisme dat zorgt voor het genezingsproces na een verwonding. Als dit mechanisme is ontregeld, kunnen er verkeerde verbindingen onstaan tussen verschillende soorten zenuwen. De gevolgen kunnen zich uiten in de vorm van pijn, spierzwakte, abnormale haar- en nagelgroei, zwellingen, etc. Anderzijds wordt gedacht aan een abnormale (steriele) onstekingsreactie, waarbij weefsels onvoldoende zuurstof opnemen en er zich schadelijke stoffen ophopen in de weefsels (zogenoemde vrije radicalen).

Bron: www.degezondstegids.nl

Fibromyalgie

Fibromyalgie is een vrij veel gehoorde diagnose en hoort onder de groep van aandoeningen die wel 'weke delen reuma' genoemd worden. De patiënt heeft pijn op meerdere plaatsen in de spieren, de pezen en de gewrichtsbanden. De artsen weten er soms niet zo goed raad mee, omdat bij onderzoek van de spieren, pezen en gewrichtsbanden waar de pijn in zit, geen ziektekundige afwijkingen aangetoond kunnen worden zoals bij reumatoïde artritis of artrose (gewrichtsslijtage). Ook worden er geen afwijkingen gevonden in het bloed of de urine en zijn de reumatesten niet afwijkend.

De laatste tijd spreekt men meestal over de fibromyalgie-syndromen, in het meervoud dus. Dat is een meer vage aanduiding, maar laat ook zien dat er een variatie van spier- en bandklachten bij hoort. Fibromyalgie is niet bij iedere patiënt hetzelfde.

Het kan een gevolg zijn van overbelasting van een groep spieren en gewrichten, bijvoorbeeld in de sport, of van zwaar lichamelijk werk, maar ook wel van algemene uitputting, tekort aan slaap of geestelijke spanning. Fibromyalgie kan ook een gevolg zijn van een blessure die wel genezen is maar waar in de weefsels pijn en spanning overblijft. Deze vorm komt het meeste voor bij mannen.

Vooral bij voorheen gezonde jonge vrouwen wordt wel het primaire fibromyalgie-syndroom aangetroffen, dan is er dus geen ongeval of andere beschadiging aan vooraf gegaan.

Fibromyalgie is een eigentijdse diagnose die wij vroeger niet onder die naam kenden, maar er waren natuurlijk wel patiënten die dezelfde symptomen hadden. Het komt bij de vrouw meer voor dan bij de man. In een aantal gevallen is er verband met een gespannen werkhouding, maar dan zit de aandoening toch meer op één plaats zoals de muisarm (RSI).

Er is (nog) geen behandeling waarmee fibromyalgie genezen kan worden. Tegen de pijn kunnen medicijnen helpen en soms hebben patiënten baat bij fysiotherapie of psychotherapie.

Een enkele keer blijkt dat de aandoening vanzelf minder wordt als iemand in een nieuwe situatie in het leven terecht komt met werk, woonplaats, relatie of dergelijke.

Bron: www.degezondstegids.nl

Gewrichtsklachten

Een gewricht vormt de verbinding tussen botten. Er zijn verschillende soorten gewrichten. Een kogelgewricht bijvoorbeeld, laat veel beweging toe, zowel naar voren en naar achteren als opzij. Een voorbeeld daarvan is het schoudergewricht. Een scharniergewricht, zoals bijvoobeeld in de knie, kan alleen maar achter- en voorwaarts bewegen. Andere gewrichten laten nog minder beweging toe, ze maken alleen enige buigzaamheid mogelijk. Zulke gewrichten zitten bijvoorbeeld in de wervelkolom. Weinig beweeglijke gewrichten zijn veel stabieler dan beweeglijke gewrichten: ze raken minder snel ontwricht. Een kogelgewricht is het meest gevoelig voor ontwrichting: zo kan een arm bijvoorbeeld 'uit de kom schieten'.

Een gewricht wordt bij elkaar gehouden door vezelachtige banden, die ligamenten worden genoemd. Binnen deze ligamenten ligt het gewrichtskapsel. Het kapsel is van binnen bekleed met een laagje weefsel dat een soort smeervloeistof produceert om het gewricht soepel te houden. Op de plaats waar de beide botuiteinden bij elkaar komen zit kraakbeen.

gewrichtklachten

De structuur van een gewricht is vrij ingewikkeld. Je kunt dan ook veel verschillende soorten klachten krijgen die iets met de gewrichten te maken hebben. Omdat je bij elke beweging wel een gewricht gebruikt, merk je het meestal snel als er iets mis mee is.

Bron: www.degezondstegids.nl

Hernia

Een hernia (een breuk) is een uitstulping van zacht weefsel waardoor een zwelling of een soort zak gevormd wordt. Hernia kunnen op veel plaatsen in het lichaam ontstaan, maar ze ontstaan het meest in de buikwand. Als daarin een zwakke plek zit kan een gedeelte van de buikinhoud, vaak darmweefsel, tussen de spierlaag door naar buiten gedrukt worden en een zichtbare uitstulping vormen: de hernia. Voorbeelden van veel voorkomende hernia's zijn: bovenbuikbreuk, navelbreuk, liesbreuk en dijbreuk en rughernia.

Een rughernia ontstaat als er een zwakke plek ontstaat in een tussenwervelschijf.waardoor een gedeelte van de geleiachtige vloeistof die zich in de schijf bevindt gaat uitpuilen en op een nabijgelegen rugzenuw gaat drukken. Dat is de oorzaak van de pijn. De voornaamste verschijnselen zijn: lichte tot ernstige rug- of nekpijn; een doof en lam gevoel in de arm en de hand met soms hevige pijn in de nek, als de oorzaak in de nek zit; bij lager gelegen tussenwervelschijven ontstaat een doof en lam gevoel in de bil en in het been, soms tot in de voet; een pijnscheut bij hoesten, niezen of tillen; meestal is één arm of been meer aangedaan dan de andere.

hernia wervel

Bron: www.degezondstegids.nl

Heupprothese

Het heupgewricht zorgt voor een flexibele verbinding tussen je romp en je bovenbeen. Het gewricht bestaat uit een kom en een kop. De kom is een halfronde holte in het bekkenbot, de bolronde kop zit boven aan het dijbeen. De kop en de kom passen precies in elkaar. Het heupgewricht is een zogenaamd kogelgewricht, dat betekent dat het alle kanten op kan scharnieren. Hierdoor is je been flexibel ten opzichte van je romp. Een laagje glad kraakbeen op kop en kom zorgt ervoor dat het gewricht soepel beweegt.

Als dit kraakbeen wordt aangetast kan het gewricht niet meer goed bewegen. Problemen ontstaan meestal door slijtage (in medische termen heet dit artrose). De oorzaak van slijtage is meestal de natuurlijke veroudering, soms speelt ook een aandoening zoals reuma een rol.

Een versleten heup veroorzaakt een knagende pijn in de lies, in de bilstreek of in het bovenbeen. De heup voelt stijf aan, vooral bij het opstaan uit bed of stoel, bij het instappen in een auto en bij traplopen.

Als je last hebt van een versleten heup kunnen leefregels helpen om er zo min mogelijk last van te hebben: Allereerst is het van belang om er voor te zorgen dat je lichaamsgewicht niet te hoog is. Een hoog lichaamsgewicht belast de gewrichten meer en geeft ook meer kans op problemen bij een eventuele operatie.

Verder zijn er goede en betrouwbare pijnstillers. Veel pijnstillers hebben echter het nadeel dat zij bij sommige mensen maagklachten kunnen geven.

Het is verstandig om een wandelstok te gebruiken als het lopen pijnlijk wordt. Als de linker heup pijnlijk is, houd de wandelstok dan in de rechterhand, en andersom.

Fysiotherapie kan weliswaar de slijtage niet ongedaan maken, maar kan wel je conditie verbeteren. Met oefeningen houd je de heup zo soepel mogelijk. In eerste instantie helpen pijnstillers en fysiotherapie nog goed, maar als de slijtage verder gaat, nemen de klachten toe. Wanneer de pijn onacceptabel wordt, is een kunstheup de enige oplossing.

heupprothese
Bron: www.degezondstegids.nl

Hielspoor

Hielspoor is een abnormaal botuitsteeksel aan het hielbot. De medische benaming voor hielspoor is 'calcaneusspoor', genoemd naar de 'calcaneus'. Dat is het bot dat de hiel van de voet vormt. Hielspoor komt niet heel veel voor. Het is een ongevaarlijke maar hardnekkige en pijnlijke aandoening. De oorzaak is overbelasting van de hiel. Het komt dan ook vooral voor bij mensen met een staand beroep. Een arts kan vaststellen of er inderdaad een botwoekering is en de diagnose bevestigen. Röntgenfoto's kunnen hierover uitsluitsel geven.

Het uitstekende bot bij hielspoor veroorzaakt pijn. Dat is het belangrijkste kenmerk om hielspoor aan te herkennen. De pijn ontstaat doordat het botuitwas onderliggende weefsels beknelt, vooral als de aangedane voet wordt belast. De pijn is meestal omschreven als messcherp, en zeurend. Vaak is de plek van de pijn zo klein dat het met een enkele vinger aan te wijzen is.

De pijn kan uitstralen naar de rest van de hiel en de voet. Bij veel pijnklachten kan het moeilijk zijn om te lopen.

hielspoor

Vaak is hielspoor een gevolg van peesplaatontsteking bij de hiel. Bij de peesplaatontsteking zet het lichaam kalk af op de plaats van de beschadiging, de peesplaat. Als er teveel kalk wordt afgezet, ontstaat een botwoekering. De klachten van hielspoor en een peesplaatontsteking zijn moeilijk van elkaar te scheiden.

Bron: www.degezondstegids.nl

Incontinentie

Incontinentie is een vervelend probleem, waardoor vooral veel vrouwen zich onzeker voelen. Incontinentie voor urine betekent dat er sprake is van onbeheersbaar en ongewild plassen. Je kunt de urine niet ophouden. Incontinentie komt altijd voor bij kleine kinderen die nog niet zinnelijk zijn. Zij hebben nog een luier of plassen nog in bed. Dit is heel normaal.

Vrouwen kunnen incontinentieproblemen krijgen na een of meer bevallingen. Meestal zijn de blaasspieren verslapt en ook de blaas en baarmoeder kunnen wat verzakt zijn. Deze stressincontinentie - stress betekent in dit geval 'druk' - komt heel veel voor. Als de bekkenbodemspieren (door bijvoorbeeld een bevalling) verwond of beschadigd zijn, moet je plassen, zonder aandrang te voelen. Dit kan worden uitgelokt door hoesten, niezen of lachen.

Een andere vorm van urine-incontinentie is de urgecontinentie (urge betekent aandrang). Het ongewild plassen ontstaat dan wel na een gevoel van aandrang, maar je bent niet in staat de urine binnen te houden. Verschillende oorzaken kunnen aan deze vorm ten grondslag liggen. Het kan te maken hebben met een stoornis in de aanleg van de bekkenspieren, maar kan ook komen door een blaas(hals)ontsteking.

Incontinentie wordt ook vaak gezien bij dementie, prostaatvergroting, gebrek aan zenuwbeheersing na een beroerte, multiple sclerose, plaatselijke kanker en blaasstenen.

Het woord incontinentie wordt soms ook gebruikt om het onvermogen om ontlasting in de endeldarm te houden aan te duiden. In medische termen heet dit incontinentia faecalis. Dit kan zich voordoen bij diarree of wanneerr de kringspieren door ziekte of bevalling zijn beschadigd. Een andere oorzaak is faecoliet (ontlastingsteen), dikwijls veroorzaakt door langdurige verstopping.

Incontinentie is een vervelende kwaal. In sommige gevallen is er iets aan te doen. Soms biedt het gebruik van incontinentie-materiaal (luiers) uitkomst. Voor mannen met urine incontinentie kan ook gebruik gemaakt worden van een (uitwendige) condoomcatheter. Is de incontinentie hiermee onvoldoende verholpen dan biedt een inwendige blaascatheter de beste oplossing. Het beste kun je de huisarts om hulp vragen. Hij kan je helpen het best met dit lastige probleem om te gaan.

Bron: www.degezondstegids.nl

Ischias

Ischias is een zenuwpijn die begint in de rug, maar via de bil doorloopt tot in je been. Het is een pijn in de langste zenuw van je lichaam (de heupzenuw of grote beenzenuw, oftewel nervus ischiadicus). Deze zenuw begint in je ruggenmerg en loopt via je bil langs de achterkant van je been.

ischiasDe soort pijn varieert van licht tot hevig en voelt 'stekend'. Je kunt daarbij ook andere klachten hebben, zoals een een branderig gevoel en spierzwakte, een verdoofd gevoel of tintelingen in been, voet of tenen. Je kunt ook spierkramp krijgen in je bil of been, en verminderde reflexen in knieën en enkels.

Ischias is een druk op de zenuwwortels wat nogal pijnlijk is. De oorzaak van deze druk is meestal dat een tussenwervelschijf verschoven is. Vaak krijgt iemand ischias door een zwangerschap en bevalling, door zwaar tillen, door stress, of heel soms door een tumor. Stress zorgt soms namelijk dat je je houding verandert en je rug te zwaar belast. Het is verstandig om met ischias langs de dokter te gaan. De pijn kan verband houden met een hernia of met een vernauwing van het wervelkanaal (het syndroom van Verbiest). De huisarts zal je in veel gevallen zowel rust als oefeningen aanraden. Ook is het verstandig om een tijd niet zwaar te tillen. Hij zal je ook pijnstillers voorschrijven en in zeer ernstige vallen een spuit geven.

Bron: www.degezondstegids.nl

Jeugdreuma

Jeugdreuma (of JCA: Juveniele Chronische Artritis) is de verzamelnaam voor chronische gewrichtsontstekingen bij kinderen onder de 16. In Nederland zijn ongeveer 3000 kinderen met jeugdreuma. Een ontstoken gewricht is dik, voelt warm aan en beweegt niet optimaal.

Er zijn verschillende vormen van jeugdreuma, onderverdeeld in drie hoofdgroepen. In de meest voorkomende vorm zijn één of een paar gewrichten ontstoken. Vaak gaat het dan om de knie, elleboog of enkel. De vooruitzichten voor kinderen met deze vorm van reuma zijn over het algemeen goed. In veel gevallen raken de gewrichten enkele malen ontstoken en blijft de reuma daarna weg. De gewrichten lopen meestal geen blijvende schade op. Heel soms gaat de ziekte over in een variant waarbij meer gewrichten ontstoken raken.

Bij de tweede variant zijn vijf of meer gewrichten ontstoken. Vaak worden dan de gewrichten in de handen en voeten getroffen. Hoe deze variant verloopt is moeilijk te voorspellen.

Een derde vorm is Systemische Jeugdreuma. Deze komt vooral voor bij jonge kinderen. Naast ontstoken gewrichten heeft het kind ook last van spierpijn, hoge koorts en vlekken op de huid. Ook het verloop van deze vorm is moeilijk te voorspellen.

Jeugreuma is een grillige ziekte. Een kind kan zich de ene dag kiplekker voelen en de volgende dag kan het weer helemaal mis zijn. Er zijn veel verschillende vormen van jeugdreuma en daar hangt mede vanaf hoe de ziekte zich ontwikkelt en of de gewrichten blijvend beschadigd worden.

Kinderen met jeugdreuma krijgen meestal medicijnen voorgeschreven die bij hun variant past. Het gaat dan om ontstekingsremmers en pijnstillers. Verder behoort oefentherapie tot de behandeling. Dat kan bijvoorbeeld fysiotherapie of ergotherapie zijn. Een ergotherapeut geeft vooral veel praktische adviezen over bijvoorbeeld speelgoed en aanpassingen op school.

Thuis is het belangrijk om rust en activiteiten op een goede manier af te wisselen. Ook het regelmatig wisselen van houding is goed voor de gewrichten. De fysiotherapeut kan oefeningen meegeven die thuis gedaan kunnen worden.

Bron: www.degezondstegids.nl

Knieprothese

In het kniegewricht komen twee botten bij elkaar, het scheenbeen en het dijbeen. Aan de uiteinden van die botten zit een laagje kraakbeen, zodat de knie soepel kan bewegen. Deze kraakbeenlaag is elastisch en kan schokken en stoten opvangen. Als een kniegewricht ernstig beschadigd of versleten is, is vervanging van het gewricht door een knieprothese vaak de enige oplossing.

Het kniegewricht kan beschadigen door bijvoorbeeld een botbreuk (fractuur). Slijtage (artrose) ontstaat soms door een kraakbeen- of stofwisselingsziekte, maar meestal is de oorzaak het normale verouderingsproces. Verder is bekend dat mensen waarbij ooit de meniscus verwijderd is, een grotere kans hebben op slijtage van het kniegewricht. Ook reumapatiënten hebben vaker knieproblemen omdat reuma het kraakbeen aantast.

Bij een beschadigde of versleten knie ontstaat meestal pijn bij (trap)lopen en lang staan. De knie voelt warm en gezwollen aan. Ook startpijn komt voor, dat wil zeggen dat de knie pijnlijk is bij het in beweging komen na een tijd stil gezeten of gelegen te hebben. In een later stadium wordt de knie steeds stijver en kan niet meer goed gestrekt worden. De stand van de knie kan zichtbaar veranderen. Het onderbeen komt dan scheef te staan ten opzichte van het bovenbeen: X- of O-benen.

Als je last hebt van een kniegewricht, kunnen leefregels helpen om er zo min mogelijk last van te hebben: Het is goed om regelmatig van houding te veranderen. Door de pijn is het verleidelijk om stil te gaan zitten, maar dit is niet goed. De spieren worden dan slapper en dit verergert de klachten uiteindelijk alleen maar.

Het is beter om te proberen de conditie op peil te houden. Zorg dus voor voldoende beweging (bijvoorbeeld fietsen), maar belast de knieën daarbij niet al te zwaar. Wissel rust en beweging af.

Verder is het verstandig om hulpmiddelen te gaan gebruiken als het nodig wordt. Zo kan een wandelstok of rollator handig zijn.

Als je te zwaar bent, zorgen de overtollige kilo's voor een extra belasting van de knieën. Probeer daarom overgewicht kwijt te raken.

Tot slot: tegen de pijn kun je zelf een pijnstiller nemen zoals paracetamol. Helpt dit niet (meer), ga dan naar de huisarts.

Bron: www.degezondstegids.nl

Knieschijfaandoening

De knieschijfaandoeningen zijn ontwrichting, fractuur en bursitis. Een ontwrichting is een tijdelijke verplaatsing in zijwaartse richting tijdens een plotselinge beweging van het bovenbeen bij een stilstaand onderbeen. ( zie knieschijfdislokatie) . Kniefractuur zie aldaar. Bursitis is een zwelling van een slijmbeurs onder de knieschijf door overbelasting of ontsteking. Dit wordt behandeld met rust en inzwachtelen.

Bron: www.degezondstegids.nl

Kraakbeen

De knie is het gewricht tussen het bovenbeen (één bot) en het onderbeen (twee botstukken). Door een unieke structuur met een botstuk, kniebanden, knieschijven en spieren, wordt een verbinding gemaakt tussen boven- en onderbeen waarin verschillende bewegingen mogelijk zijn. De tussenliggende substantie in de knie bestaat voornamelijk uit kraakbeen. Kraakbeen is een soort bindweefsel met een zeer waterrijke veerkrachtige structuur. Het bedekt onder ander gewrichtsvlakken en ook de knieschijf uiteinden. Bij letsel van de knie kan ook het kraakbeen de knieschijfpezen irriteren en vaak aanleiding zijn tot pijnklachten en bewegingsbeperking geven.

Bij ontwrichting wordt de structuur van de banden en pezen uit elkaar gerukt waardoor het gewricht niet langer kan functioneren. De oorzaak is meestal een ernstig letsel waarbij gewrichtsbanden kunnen scheuren. De aandoening komt vaak voor bij sporters. Plotselinge pijn, zwelling en het niet meer kunnen belasten van het aangedane been zijn verschijnselen.

Bron: www.degezondstegids.nl

Lymfoedeem

Lymfklieren zijn verspreid door heel het lichaam. Zij spelen een belangrijke rol bij de bestrijding van infecties en andere ziekteprocessen. De lymfklieren staan met elkaar in verbinding via de lymfvaten. Hier doorheen loopt lymfvloeistof; een eiwitrijke vloeistof die uit het bloedvat in de omringende weefsels is uitgezweet. Door aandoeningen van groepen lymfklieren of verwijdering van klieren bij een operatie, kunnen problemen in de afvoer van de lymfevloeistof ontstaan. Dikwijls ontstaat stuwing. Stuwing leidt tot ophoping van vocht wat aanleiding kan geven tot zwelling en pijnklachten. Lymfoedeem is een bekend en vervelend verschijnsel bij sommige vrouwen na een operatie voor borstkanker waarbij de okselklieren zijn verwijderd. Bij warmte of overmatige inspanning van de arm kan meer lymfvocht in de arm achter blijven, dat moeilijk afgevoerd kan worden. Door lymfmassage en/of drukverband kan dit behandeld worden.

Bron: www.degezondstegids.nl

Meniscus

Binnen - De meniscus is een halvemaanvormige plaat van vezelig kraakbeen, waarvan er in elk kniegewricht twee aanwezig zijn om draaiing van de door natuurlijke knie bij een gebogen onderbeen mogelijk te maken. Breuken of scheuren van de kraakbeenschijven ontstaan door overbelasting na krachtig strekken van de knie vanuit een gebogen en gedraaide stand, waarbij opheffen van de rotatie verhinderd wordt door fixatie van de voet (bijvoorbeeld bij voetballers, skiers). Is de meniscus ingeklemd, dan vindt men een gefixeerde knie, iets gezwollen en pijnlijk vooral bij belasten. Hiervoor is in veel gevallen operatieve verwijdering van het loszittende deel de schijf nodig. Dit gebeurt vaak via een "kijk-operatie". Hierna kan door nieuwvorming van kraakbeen herstel van de normale beweeglijkheid van het kniegewricht bereikt worden.

Buiten - De meniscus is een halvemaanvormige plaat van vezelig kraakbeen, waarvan er in elk kniegewricht twee aanwezig zijn om draaiing van de knie bij een gebogen onderbeen mogelijk te maken. Breuken of scheuren van de kraakbeenschijven ontstaan door overbelasting na krachtig strekken van de knie vanuit een gebogen en gedraaide stand waarbij opheffen van de rotatie verhinderd wordt door fixatie van de voet (bijvoorbeeld bij voetballers, skiers). Is de meniscus ingeklemd, dan vindt men een gefixeerde knie, iets gezwollen en pijnlijk vooral bij belasten. Hiervoor is in veel gevallen operatieve verwijdering via een "kijkoperatie" van het loszittende deel van de schijf nodig. Hierdoor kan door natuurlijke nieuwvorming van kraakbeen herstel van de normale beweeglijkheid van het kniegewricht bereikt worden.

Bron: www.degezondstegids.nl

Multiple Sclerose

Multiple Sclerose (kortweg MS) is een chronische aandoening van het centrale zenuwstelsel. Het is een ernstige ziekte die zich vooral openbaart bij volwassenen tussen het 20e en 40e levensjaar.

In gebieden met een gematigd klimaat (zoals Nederland) behoort multiple sclerose tot de meest voorkomende chronische zenuwziekten. In Nederland zijn er ongeveer 16.000 mensen met MS (1 op de 1000). De oorzaak van de ziekte is onbekend. Wetenschappers vermoeden wordt dat het wordt veroorzaakt door een virus met een zeer lange incubatietijd.

Bij MS is er sprake van een chronische ontsteking van de beschermende 'hulzen' (de myelineschede, een soort isolerende laag) rond de zenuwen. Deze myelineschede verdwijnt geleidelijk aan, en de zenuwen worden met littekens (sclerotische plaques) bedekt. Door dit proces van ontstekingen en littekenvorming gaat de zenuwfunctie achteruit.

MS treedt op in verschillende plaatsen in de hersenen en in het ruggenmerg, en hier ontstaan harde plekken (multiple betekent meerdere, sclerose betekent hard). Als gevolg van deze plekken ontstaan allerlei klachten en afwijkingen.

De eerste aanval wordt meestal gevolgd door herstel, maar alle patiënten ervaren een periode van verbetering en achteruitgang, soms jaren achtereen - met gestaag toenemende neurologische beschadiging en invaliditeit.

De mate van herstel neemt na elke aanval af en de lichamelijke invaliditeit is vaak progressief. De behandeling is meestal gericht op het bestrijden van de symptomen, genezing is nog niet mogelijk.

In de eerste fase van de ziekte kunnen de verschijnselen heel divers zijn: oogproblemen, gevoelsproblemen in armen en benen (prikkelingen, tintelingen, doof gevoel), blaasproblemen, seksuele problemen, vermoeidheid, pijn (branderig gevoel in armen en benen, pijn laag in de rug), spierzwakte en spierstijfheid. Als reactie op de lichamelijke achteruitgang of de onzekere vooruitzichten komen ook vaak depressies voor.

Sommige klachten van MS treden op in korte aanvallen van enkele seconden tot een paar dagen, de belangrijkste zijn:

- aangezichtspijn (trigeminus neuralgie)

- spierkrampen

- dwanghuilen of dwanglachen

- duizeligheid

- dubbelzien

- spraakstoornissen

- vallen

- tintelingen en jeuk

In de tweede fase van MS (de progressieve fase) kunnen dezelfde verschijnselen optreden als in de eerste fase. De klachten herstellen zich dan echter niet meer, maar worden vaak geleidelijk heviger.

Zo kan spierkracht in de benen blijvend verminderen, en moeten patiënten hierdoor veel in bed blijven zitten of liggen. Ook treden in deze fase vaak problemen op met de stoelgang en met urineren. Door de minder goede ademhaling is er een verhoogde kans op longontsteking.

Mensen met MS kunnen te maken krijgen met seksuele problemen. De patiënt kan vermoeid zijn, waardoor de zin in seks minder wordt. Verder zijn sommige delen van het lichaam soms ongevoelig voor aanraking, terwijl andere delen bij een lichte aanraking al pijnlijk aanvoelen.

Een MS-haard in de zenuwbanen die van belang zijn voor de seksuele functies kan bij mannen leiden tot erectiestoornissen. De penis wordt dan niet, moeilijk, of te kort stijf, de zaadlozing komt moeilijk op gang of blijft helemaal weg, en het orgasme is vaak minder intens. Vrouwen met MS hebben soms moeite opgewonden te raken of een orgasme te krijgen. De clitoris kan minder gevoelig of juist overgevoelig zijn, en de vagina kan erg droog worden.

Mensen met MS zijn meestal onder behandeling van een neuroloog, vaak in samenwerking met de huisarts. MS zelf is niet te behandelen, wel zijn de meeste verschijnselen van MS redelijk te behandelen met medicijnen.

Het middel interferon lijkt het algemene verloop van de ziekte gunstig te beïnvloeden. Tegen de pijn bestaan verschillende methoden van pijnbestrijding. Ook fysiotherapie of ergotherapie kunnen zinvol zijn.

Een aantal mensen met MS gebruikt marihuana (cannabis) om klachten als spierkrampen, stijfheid of een algeheel gevoel van ziek-zijn te bestrijden. Over het vermeende positieve effect van 'blowen' bij MS bestaat in medische kringen veel onenigheid.

Bron: www.degezondstegids.nl

Nekaandoeningen

De nek is een bijzonder kwetsbaar deel van ons lichaam. Ten eerste gebruik je hem steeds doordat je geregeld je hoofd draait en beweegt. Ten tweede lopen er allerlei zenuwen en andere structuren doorheen die het hoofd met de rest van het lichaam verbinden. Er zijn verschillende aandoeningen die je aan je nek kunt krijgen.

Mensen van middelbare leeftijd kunnen last krijgen van osteoartritis (arthrosis deformans, ook wel degeneratieve arthritis) van de halswervels. Het kraakbeen van de nek slijt en er treden ontstekingsachtige veranderingen op in de weke delen rond de gewrichten wat zeer doet, de nek wordt stijf en is soms overgevoelig bij aanrakingen en bewegen. Het kan ook bij jongere mensen voorkomen na een trauma. Een ander probleem dat zich kan voordoen, is een halsrib. Dat is een abnormale zwevende rib of paar ribben aan de onderste halswervel, die druk op diverse zenuwen en slagaders uitoefenen.

Al op jonge leeftijd (vanaf 25 jaar) kun je spondylose van de halswervels krijgen; neurologische beschadiging in de nek door samendrukking van het ruggemerg of zenuwwortels. Patiënten krijgen een loopstoornis (spastische gang) en verzwakte armspieren.

Minder ernstig is als je nek 'op slot' zit. Dan zijn de gewrichtsbanden verrekt of heb je spierkramp, door een onhandige of plotselinge beweging. Het gebeurt veel tijdens de slaap. Als je nekspieren verkrampen, kun je een stijve nek krijgen: voelt stijf en pijnlijk als je hem beweegt. Is op zich niet ernstig, maar het kan ook een symptoom zijn van hersenvliesontsteking. Als een stijve nek gepaard gaat met hoofdpijn, misselijkheid, overgeven en abnormale slaperigheid, ga dan naar een arts (omdat dit symptomen van hersenvliesontsteking zijn). Als een van de structuren in je nek opzwellen, kun je een dikke nek krijgen. Dat kan komen door een tumor, allergie, bloeding of ontsteking. Het kan buitengewoon gevaarlijk zijn en de ademhaling ernstig belemmeren, en van invloed zijn op slikken. Als je een 'scheve hals' hebt (torticollis) heb je een afwijking in de houding van het hoofd. Dat komt doordat je nek altijd verdraaid is. Oorzaken hiervan zijn spierbeschadiging, opgelopen bij de geboorte, whiplash, een oogaandoening of verkorting van de halshuid door littekenvorming.

Whiplash (zweepslag) is een groot gevaar bij een auto-ongeluk. Door plotselinge druk buigt je nek heel sterk in een richting, gevolgd door een reflexmatige spiersamentrekking die de nek in tegenovergestelde richting beweegt. De gewrichtsbanden tussen de wervels verrekken of scheuren waardoor langdurige pijn en invaliditeit kunnen ontstaan.

Bron: www.degezondstegids.nl

Nekwervel Slijtage

De menselijke ruggengraat is opgebouwd uit meer dan dertig verschillende wervels. Zij vormen een beschermend omhulsel voor het ruggenmerg. De ruggenwervels worden ingedeeld in nek-, borst-, lumbaal en bekkenwervels.

Slijtage komt in het lichaam veelvuldig voor. Mensen van middelbare leeftijd kunnen last krijgen van osteoartritis (artthrosis deformans, ook wel degeneratieve arthritis) van de halswervels. Het kraakbeen van de nek slijt en er treden ontstekingsachtige veranderingen op in de weke delen rond de gewrichten wat zeer doet, de nek wordt stijf en is soms overgevoelig bij aanrakingen en bewegen. Door veroudering is dit een normaal proces. Vaak treedt door nieuwvorming weer vervanging van het oude weefsel op. Wanneer dit niet gebeurt en de slijtage extra groot is, kunnen klachten ontstaan. Slijtage van de nekwervels kan tot gevolg hebben dat er een verstijving van de nekwervels optreedt. In een extreem geval treedt verzakking van de wervels op en kunnen zenuwen die uit het ruggenmerg treden bekneld raken. Hierdoor ontstaan pijnklachten.

Bron: www.degezondstegids.nl

Parkinson

De ziekte van Parkinson is een ernstige neurologische aandoening. Door aantasting van een bepaald gedeelte van de hersenen gaat de motoriek in het lichaam achteruit. De patiënt verliest de controle over een aantal bewegingen.

De belangrijkste symptomen van de aandoening zijn: moeite met lopen, neiging tot gebogen lopen en schuifelen, onwillekeurige hoofdbewegingen, stijve gezichtsspieren en een stijve gezichtsuitdrukking, een stijve tong (met als gevolg kwijlen) en een verminderd spraakvermogen. De ziekte zet zich voort en veroorzaakt een onomkeerbare beschadiging. Het beven wordt vaak erger, waardoor handelingen als schrijven en uit een kopje drinken onmogelijk worden. De patiënt kan uiteindelijk dement worden.

De exacte oorzaak van Parkinson is nog onbekend. De ziekte doet zich vooral voor op oudere leeftijd en meer bij mannen dan bij vrouwen.

Doordat de ziekte de centrale hersenen aantast, ontstaat een gebrek aan de neurotransmitter dopamine. Een neurotransmitter is een stof die zorgt voor de overdracht van signalen in de hersenen. Die signaaloverdracht raakt bij Parkinson dus verstoord.

De bekendste vorm van de ziekte van Parkinson wordt veroorzaakt doordat bepaalde gebieden in de hersenen (de basale nuclei) slechter gaan functioneren. Bij oudere mensen is dit een normaal verschijnsel, maar bij de ziekte van Parkinson gebeurt dit te vroeg.

Sommige mensen hebben last van verschijnselen die lijken op Parkinson, maar die een andere oorzaak hebben. Dit wordt Parkinsonisme genoemd. Oorzaken kunnen in zo'n geval zijn: geneesmiddelen die actief zijn in de hersenen, giftige stoffen (o.a. mangaan) of hersenbeschadiging door zuurstofgebrek.

Bron: www.degezondstegids.nl

Reuma

Reuma is een verzamelnaam voor verschillende aandoeningen die over het algemeen worden gekenmerkt door ontstoken, stijve en soms gezwollen gewrichten en spieren. Pijn is een belangrijk kenmerk van reuma. Het gaat om aandoeningen van het bewegingsstelsel die niet worden veroorzaakt door een ongeval of een blessure. Reuma is een ziekte die bij iedereen kan voorkomen. Ongeveer één op de tien Nederlanders heeft last van reumatische klachten. Reuma wordt ingedeeld in drie hoofdgroepen: ontstekingsreuma, artrose en weke-delen reuma.

Bij ontstekingsreuma gaat het om aandoeningen die worden gekenmerkt door langdurige gewrichtsontstekingen. Eén van de meest voorkomende vormen is reumatoïde artritis (RA). Reumatoïde artritis is een chronische gewrichtsaandoening. De juiste oorzaak is onbekend, maar waarschijnlijk is bij de ziekte het afweersysteem van het lichaam ontregeld, waardoor er veelal ontstekingen in de gewrichten ontstaan. De ziekte komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen en begint meestal tussen het veertigste en vijftigste levensjaar. Het gewrichtskapsel raakt geleidelijk aan ontstoken en opgezwollen en dit heeft ontsteking van andere delen van het gewricht tot gevolg. Als de aandoening verder gaat kunnen de botten die met het gewricht in verbinding staan zwak worden. Een specifieke vorm, de ziekte van Bechterew, kenmerkt zich door ontstekingen in de gewrichten van de wervelkolom en het bekken. Door deze ontstekingen kunnen wervels in de rug vastgroeien. De ziekte komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Onder de verzamelnaam ontstekingsreuma vallen ook systeemziekten, zoals bijvoorbeeld systemische lupus erythematosus (SLE), sclerodermie en het syndroom van Sjögren. Bij deze aandoeningen komen de ontstekingen niet alleen voor in gewrichten, maar ook in andere organen (o.a. nieren, huid en slijmvliezen, longen en hart).

Artrose is een aandoening waarbij de kwaliteit van het gewrichtskraakbeen achteruit gaat. Uiteindelijk kan het kraakbeen zelfs geheel verdwijnen. Artrose komt voornamelijk voor in de gewrichten van de handen, knieën en heupen, maar begint meestal in de grote gewrichten die gewicht moeten dragen, zoals de heupen, knieën of wervelkolom. Artrose komt het meest voor van alle gewrichtsaandoeningen Voor een groot deel is dit te wijten aan het natuurlijke proces van het ouder worden. Het is een aandoening die zelden ernstige problemen veroorzaakt en er zijn geen levensbedreigende risico's aan verbonden. Artrose is de meest voorkomende gewrichtsaandoening onder ouderen. Pijn, zwelling en stijfheid in het aangedane gewricht staan centraal. Als de gewrichtsslijtage door artrose zover gevorderd is dat niks meer helpt om de pijn te verminderen, dan is een operatie waarbij een kunstgewricht wordt geplaatst vaak de enige oplossing.

Weke-delen reuma komt voor in spieren, pezen, banden, kapsels, slijmbeurzen en tussenwervelschijven. Voorbeelden van weke-delen reuma zijn fibromyalgie en tendinitis (peesontsteking). Fibromyalgie komt veel voor en kenmerkt zich door langdurige pijn in spieren, peesaanhechtingen en banden. Raadpleeg bij langdurig bestaande klachten van zwelling, pijn en stijfheid in gewrichten en spieren een arts. De huisarts is de aangewezen persoon vragen te stellen. Hij kan doorverwijzen naar een specialist of fysiotherapeut.

Bron: www.degezondstegids.nl

RSI

RSI is een verzamelnaam voor spier- en gewrichtsklachten aan handen, polsen, armen, schouders, en/of nek. Het is de afkorting van Repetitive Strain Injury. Dat betekent een blessure door een herhaalde belasting. Door repeterende bewegingen ontstaat een continue spierspanning die spier- en gewrichtsklachten veroorzaakt. Er zijn twee typen RSI te onderscheiden. Bij mensen die langdurig hetzelfde zware werk moeten doen (bijv. slagers, timmerlieden, naaisters), is er sprake van een herhaalde hoge belasting van een aantal spieren en pezen, terwijl andere in rust blijven. Bij mensen die lichter (bureau)werk doen (bijv. journalisten, beeldschermwerkers) is het vooral de herhaling waardoor pijn kan ontstaan in nek, schouders, elleboog (zeldzaam), polsen of vingers. Vingers kunnen bijvoorbeeld opzwellen, tintelen of 's nachts 'dof' aanvoelen. Hierdoor kan bijvoorbeeld te veel druk op bepaalde zenuwen ontstaan met als gevolg pijn, tintelingen, krachteloosheid. Treedt dit in de pols op, dan is er vaak sprake van het carpale tunnel syndroom.

RSI-klachten ontstaan geleidelijk. Het begint meestal met tintelingen in de handen, een koud of dood gevoel in handen en onderarmen, of een zere pols. De klachten kunnen verergeren tot chronische pijn en stijfheid. Deze klachten kunnen zich voordoen in de handen, armen, schouders, nek en bovenrug. Nekklachten kunnen op hun beurt weer hoofdpijn veroorzaken. De klachten verschillen per persoon. Ook kunnen de klachten van een lichaamsdeel naar een ander verhuizen.

Het grote gevaar bij RSI ligt in het sluipende verloop. Veel mensen slaan er geen acht op dat ze soms een zere pols hebben en koude vingers. De pijn en vermoeidheid zijn plaatselijk en niet echt hinderlijk en verdwijnen na het werk. Maar na verloop van tijd blijft de pijn aanhouden en begint krachtverlies op te treden. De arbeidsprestaties gaan daardoor omlaag. Andere klachten kunnen beginnen op te treden: irritatie, zwelling, tintelingen, slapheid of verlies van grijpvermogen, doof gevoel, soms zelfs al verbleking van de huidskleur. In de laatste fase is het zover dat de pijn blijft voortduren, ook 's nachts. Gewrichten kunnen gaan 'kraken', de huidstemperatuur verandert en je huid verkleurt en kan zwellen. Alleen dit laatste stadium noemt men echte RSI.

RSI is ook wel bekend als muis-, tennis- of golfarm. RSI bestaat al eeuwen en is vooral bekend als beroepsziekte. Zo lang mensen langere tijd achter elkaar dezelfde handelingen moeten verrichten, levert dat klachten op. Musici, slagers en postbodes behoren tot de risicogroep, net als kassapersoneel en lopende-bandwerkers. Beeldschermwerk is tegenwoordig de grootste oorzaak van RSI. Iemand die steeds achter de computer werkt, belast vingers, polsen, armen en zijn schouder- en nekregio. De spieren aldaar gaan zeer doen en ook de doorbloeding wordt slechter. Vooral in handen en vingers is juist behoefte aan goede doorbloeding en bij beeldschermwerk worden deze zwaar belast door het typen en muizen. De term 'muisarm' dekt niet helemaal de lading. Iemand met RSI heeft vaak twee 'muisarmen', met daarbij ook vaak 'muisschouders'. Het tikken op het toetsenbord kan net zo makkelijk klachten opleveren als het muizen. Omdat de ziekte kan verhuizen is links gaan muizen niet altijd een handige oplossing. Voor je het weet heb je twee armen met problemen.

Behalve het typen en muizen, spelen de werkdruk en de arbeidsomstandigheden ook een rol. Staat je stoel op de goede hoogte? Zit je goed recht voor je computer? Dit zijn belangrijke dingen om naar te kijken. De werkorganisatie moet afwisseling in werkzaamheden en werkhouding goed mogelijk maken. Je moet voldoende pauze kunnen nemen om je spieren te ontspannen. Probeer werkzaamheden zoveel mogelijk af te wisselen.

Heb je al RSI klachten? Eet en leef gezond, zorg dat je lichaam in conditie is (er bestaat bijvoorbeeld ook medische fitness). Licht je bedrijfarts en werkgever in. Denk positief en ga ervan uit dat oplossingen mogelijk zijn. Neem ook niet zomaar ontslag, maar probeer tijdelijk andere arbeid te verrichten. Desnoods meld je je ziek. Maar denk erom dat stoppen met werken de klachten niet vermindert. Het gebeurt ook niet vaak meer dat een arts adviseert om op te houden met beeldschermwerk. Deze zal eerder aanraden om die werkzaamheden voort te zetten, maar dan gedoseerd. Als de RSI-klachten ernstig worden, is een (para)medische behandeling nodig. Een spierinspannende therapie wordt in eerste instantie niet erg geschikt geacht, wel een rustige therapie: mensendieck, revalidatie of fysiotherapie.

Goed en verantwoord bewegen is van belang om deze aandoening te voorkomen.

Bron: www.degezondstegids.nl

Rugklachten

Rugklachten is één van de klachten waar de huisarts het meest mee te maken krijgt. Pijn in de rug kan afkomstig zijn van de wervelkolom of van spieren die ernaast liggen. De wervelkolom (ruggengraat) heeft vooral veel te verduren bij mensen met overgewicht of mensen die veel tillen en bukken.

Rugklachten uiten zich vooral in de onderrug. Dat kan een lichte tot ondraaglijke pijn zijn. En het gaat soms gepaard met spierkramp, stijfheid, en uitstralende pijn of tinteling op andere plaatsen. In dat laatste geval moet je uitkijken: dat zou weleens een hernia (zie rughernia) kunnen betekenen.

Je kunt rugpijn of andere rugklachten krijgen door een mechanische aandoening, veel tillen of ongewoon bewegen of door beschadiging van gewrichtsbanden, spieren, wervels of tussenwervelschijven. Beschadigingen kunnen ontstaan door een slechte houding, gebrek aan lichaamsbeweging, zwaarlijvigheid, zwangerschap, stress of depressie (indirect door een een slechte houding of gebrek aan lichaamsbeweging). Een verschoven tussenwervelschijf is één van de meest voorkomende oorzaken van rugpijn en hierdoor kan ischias ontstaan. Soorten rugpijn variëren naar gelang de oorzaak.

Veel rugklachten treden op tussen het 35e en 50e levensjaar. In één van de tien gevallen is een specifieke ziekte de oorzaak (reuma, infecties elders, tumoren) maar meestal zijn het gewoon overbelaste spieren en herstelt het zich vanzelf weer. 90% van de rugklachten gaan vanzelf weer over binnen drie maanden zonder behandeling. Raadzaam is om gewoon te blijven bewegen bij rugklachten, maar geen zware dingen te tillen. Het lichaam herstelt vanzelf irritaties, versoepelt spieren en zenuwbanen worden vanzelf weer rustig. Een goede conditie en stevige rugspieren helpen daarbij.

Goed en verantwoord bewegen is van belang om deze aandoening te voorkomen.

Als je last hebt van rugklachten kan ook je nachtrust daar onder lijden. Lees hier meer over goed slapen.

Zwaar en verkeerd tillen is de oorzaak van veel rugklachten. Let dus op bij het tillen: buig door je knieen of hurk en hou hetgeen je optilt zo dicht mogelijk tegen je aan. Een richtlijn: mannen kunnen gemiddeld zo'n 25 kg probleemloos tillen op deze manier, voor vrouwen is dat 12 kg.

Let bij het huishouden op een goede houding: probeer te stofzuigen met een rechte rug. Gebruik bij het schoonmaken en tuinieren bezems en andere voorwerpen met een lange steel.

Moet je langdurig staan, ga dan niet hangen op een been. Zet dan liever een voet op een kistje waarbij je evenveel op beide voeten steunt.

Plotse rugpijn? Doe wat oefeningen om de spieren weer soepel te krijgen. Ga liggen op je rug, met je onderbenen omhoog of ga op je zij liggen met half opgetrokken benen. Kom voorzichtig uit bed: ga in een keer met je hele lichaam op je zij liggen, steek je benen naar voren (over de bedrand is het makkelijkst) en kom met je romp overeind.

Bewegen is goed voor je rug (zwemmen bijvoorbeeld), en ook het zitten op een stoel zonder rugleuning: zo train je je spieren. Maar het kan ook averechts werken: teveel sporten zorgt voor spierpijn, en je rug te veel belasten ook. Voor sommige mensen is het beter om toch gewoon op een stoel met rugleuning te zitten.

Bron: www.degezondstegids.nl

Schouder Verstijving

Een verstijving van het schoudergewricht wordt meestal veroorzaakt door een aandoening van de spieren. Om het schoudergewricht liggen spieren die het gewricht stabiliseren, maar tegelijkertijd bewegingen in verschillende richtingen mogelijk maken. De spieren kunnen verstijven door bijvoorbeeld ontsteking, overbelasting, langdurige spanning of een kneuzing. Meestal kun je hierdoor het gewricht minder goed bewegen, en soms geeft het ook pijn. Meestal kun je zelf al verbetering bereiken door rust, ontspanning en door tijdelijk de schouder slechts te belasten binnen de pijngrens in combinatie met ontstekingremmende pijnstillers. Een arts kan soms ook nog spierverslappers voorschrijven.

Bron: www.degezondstegids.nl

Schouderluxatie

Het schoudergewricht is de verbinding tussen de bovenarm en de schouder. Het schoudergewricht is een zeer beweeglijk gewricht, waarbij draaiingen in veel verschillende richtingen mogelijk zijn. Het gewrichtskapsel is wijd en de gewrichtskom ondiep.

Het schoudergewricht kan redelijk gemakkelijk ontwrichten. De kenmerken bij een ontwrichting zijn pijn, zwelling, functieverlies en misvorming van de getroffen plek. De schouder kan niet bewogen worden. Schouders kunnen zowel naar voren als naar achteren ontwrichten (luxeren). Een gevaar bij ontwrichting is het bekneld raken van bloedvaten en zenuwbanen.

In de meeste gevallen kan de schouder op zijn plaats worden teruggezet door een arts. Soms is een operatie noodzakelijk.

Na een schouderontwrichting is de kans relatief groot dat herhaling optreedt. Het gewrichtskapsel is (nog) ruimer geworden en vormt hierdoor (blijvend) een zwakke plek.

Bron: www.degezondstegids.nl

Schouderpijn

schouderpijnSchouderpijn kan verschillende oorzaken hebben: een aandoening van de spieren of zenuwen, een aandoening van het schouderblad of schouderkop of een kneuzing of zelfs ontwrichting van het schoudergewricht. Een aandoening waarbij de pijn wordt veroorzaakt door de spieren rondom het schoudergewricht is de draaispier-manchetscheur. Het schoudergewricht wordt omgeven door spieren die het gewricht stabiliseren, maar tegelijkertijd bewegingen in verschillende richtingen mogelijk maken. Door een ongeluk, overmatige of plotseling erg hevige belasting, kan een scheur in deze manchet van spieren ontstaan. Er ontstaat pijn, soms zwelling en beweging van het gewricht is vaak erg pijnlijk of zelfs onmogelijk.

Bron: www.degezondstegids.nl

Scoliose

Een blijvende zijwaartse verkromming van de wervelkolom wordt ook wel scoliose genoemd. De afwijking kan verschillende oorzaken hebben. Een aangeboren verkromming geeft meestal geen klachten. Vitaminegebrek (rachitis) en andere (vaak onbekende) oorzaken kunnen leiden tot verkromming. Rugpijn en verergering van de verkromming kenmerken het ziektebeeld. Inwendige organen (longen en hart) kunnen door de scoliose bekneld raken. Als therapie kan correctie van de stand van de wervelkolom door een korset of eventueel operatie worden overwogen.

Bron: www.degezondstegids.nl

Slijmbeurs Onsteking

Op plekken in ons lichaam waar delen veel over elkaar heen wrijven, hebben we 'slijmbeurzen' zitten. Dit zijn zakjes met een slijmerig vocht. Ze bevinden zich in het bindweefsel rond veel gewrichten en beschermen de gewrichten tegen te veel wrijving. Bovendien kunnen de vliezen in een slijmbeurs extra vocht aanmaken om te beschermen bij infecties, verwonding, druk of reuma. Door dat extra vocht zwelt zo'n slijmbeurs (oftewel bursa) op. Dat veroorzaakt pijnlijke gewrichten en dan spreekt men van bursitis oftewel slijmbeursontsteking. Je voelt je door de zwelling beperkt in je bewegingen.

Bursitis doet zich voor bij infectie, reuma of jicht, en verwondingen. De slijmbeurzen zwellen op als bescherming tegen deze gevaren. Het komt veel voor bij grote gewrichten zoals de enkel of de schouder, en wordt meestal in verband gebracht met eeltknobbels op het gewricht tussen de grote teen en de voet. Veel knielen (de 'bidknie') kan ook bursitis tot gevolg hebben. Ook calciumafzettingen kunnen een oorzaak zijn; calciumafzettingen op de pezen van een gewricht veroorzaken een ontsteking die zich uitbreidt naar een slijmbeurs in de buurt. Soms kan zo'n slijmbeurs zelfs scheuren.

Bursitis geneest meestal met rust, gedoseerde beweging en vermijden van de belasting van het gewricht die de aandoening veroorzaakt heeft. Als herstel uitblijft moet het gewricht onderzocht worden op inwendige afwijkingen.

Bron: www.degezondstegids.nl

Spierpijn

Spieren zijn verantwoordelijk voor de beweeglijkheid van het skelet. Door afwisselend samen te trekken en te ontspannen kunnen veel verschillende bewegingen worden uitgevoerd. Bij overbelasting, een ontsteking of beschadiging door een ongeval kan spierpijn ontstaan. Spierpijn is een zeer algemeen verschijnsel dat berust op verschillende oorzaken. Het is belangrijk de juiste oorzaak te achterhalen om gerichte behandeling te kunnen geven.

Spierpijn kun je het beste bestrijden door de doorbloeding op de pijnlijke plaatsen te stimuleren. Deze zorgt voor een betere aanvoer van zuurstof en voedingsstoffen richting de geblesseerde spier. Warmte is bij uitstek geschikt om de doorbloeding te stimuleren. Een warm bad of een warme douche bijvoorbeeld. Een lichte massage heeft hetzelfde effect.

Verder is het zaak de betrokken spieren te ontzien, zolang de pijn aanhoudt. Spierwrijfmiddelen die de huid warm maken, kunnen de pijn maskeren, waardoor je ongemerkt de aangetaste spieren te zwaar gaat belasten. Deze middelen betekenen soms ook irritatie van de huid en onttrekken bloed aan de spier. Het pijncentrum in de hersenen wordt dan misleid, met alle gevolgen van dien.

Bron: www.degezondstegids.nl

Spit

Spit is hardnekkige of terugkomende pijn in de onderrug. Heel veel mensen hebben er wel een keer last van. Sommigen hebben er één keer last van, bij anderen komt het geregeld terug. De pijn zit onder in de rug tussen de billen en de onderste ribben. De pijn komt uit de spieren, meestal uit de grote groep spieren rond de ruggengraat.

Als je spit hebt, heb je de neiging je rug zo weinig mogelijk te bewegen omdat dat pijn doet. Misschien kun je je rug zelfs helemaal niet bewegen. De pijn kan dof of hevig zijn. Maar als je je bukt, opstaat, of omdraait kan de pijn ineens heel ondraaglijk worden. Ook het tillen van zware voorwerpen kan plotseling pijn veroorzaken. Dan voel je ineens dat het in je rug schiet.

De pijn ontstaat meestal door overbelasting van de rug: je hebt te vlug of te zwaar getild, of een verkeerde beweging gemaakt. Ook je rug langdurig inspannen zorgt voor overbelasting van de rugspieren. Veel mensen spannen hun rugspieren zonder dat ze er erg in hebben, bijvoorbeeld doordat ze een slechte zithouding hebben, maar vaak is de oorzaak van spit niet zo duidelijk vast te stellen. Andere factoren die mee kunnen spelen zijn: een slechte lichamelijke conditie heeft, veel autorijden, of veel stress. Zwangerschap en overgewicht kunnen ook rugklachten veroorzaken of versterken. Koud, vochtig weer is ook niet bevorderlijk voor mensen met rugklachten. Spit is bij ouderen een veelvoorkomende klacht.

Pijn in de onderrug is erg vervelend en kan heel hevig zijn, maar ook dan heeft het meestal geen ernstige oorzaak. Daardoor gaat het ook meestal vanzelf over na verloop van tijd. Het kan een paar dagen duren of enkele weken, maar dan kun je je weer zonder pijn bewegen. Als je je toch zorgen maakt, kun je natuurlijk langs de huisarts gaan. Dat geldt ook als de pijn langer dan zes weken duurt, of als de pijn ondraaglijk is. Ook als de pijn invloed heeft op een been of voet kun je beter langs een arts gaan, bijvoorbeeld als je voeten of benen tintelend, branderig, doof of pijnlijk aanvoelen of als je daar krachtsverlies hebt.

Bron: www.degezondstegids.nl

Sportblessures

Voorkomen is beter dan genezen. En dat geldt zeker ook voor sportblessures. Helemaal uitbannen kun je blessures nooit, maar er zijn wel mogelijkheden om de kans op kwetsuren te verkleinen.

Warming up en Cooling down

Zorg voor een goede warming up als je begint met sporten en sluit af met een goede cooling down.

Voor een warming up moet je ongeveer een minuut of zeven uittrekken. Kies daarbij een bewegingsvorm die niet echt zwaar is: touwtje springen, in een kalm tempo fietsen of een stevige looppas. Als je de fiets naar de sportschool pakt, is dat al voldoende. Je spieren vragen dan vanzelf om meer bloed en dus om meer zuurstof. Daardoor gaat je hartslag omhoog en wordt je hart alvast voorbereid op extra inspanning.

Als je de warming up helemaal goed wilt doen, doe je ook wat rekoefeningen met de spieren die je tijdens het sporten intensief gaat gebruiken. Die zijn namelijk het meest gevoelig voor blessures. Het rekken van je spieren kun je het beste afwisselen met lichte, ontspannen bewegingen, zoals lopen of wat fietsen. Daarbij moet je letten op de volgende punten:

- De rekoefeningen moet je alleen op warme spieren doen;

- Het rekken mag alleen licht gebeuren. Pijn is een waarschuwingssignaal dat je de spieren teveel belast;

- De spier moet ongeveer 15 seconden in gerekte toestand worden gehouden;

- Veren is nooit goed bij het rekken van spieren. Dat werkt averechts en kan leiden tot beschadigingen.

Cooling-down is het geleidelijk verminderen van de activiteiten. Je kunt dus beter even doorgaan in een wat langzamer tempo, bijvoorbeeld door uit te lopen in een rustige looppas, om vervolgens de rekoefeningen van de warming-up te herhalen. De versterkte bloedstroom naar de spieren blijft zo nog even op gang. Dat stimuleert de afvoer van afvalstoffen uit de spieren, waardoor spierpijn voorkomen wordt.

Je moet voor een cooling-down ruim twee keer zoveel tijd uittrekken als voor een warming-up (dus ongeveer 15 minuten). Bij de cooling-down kun je de spieren wel extra goed rekken, omdat ze dan nog warm en goed doorbloed zijn. Een douche, warm bad of massage verwijdert weliswaar afvalstoffen die via de huid zijn uitgescheiden, maar kan een cooling-down nooit vervangen.

Trainingsopbouw

Ook een goede trainingsopbouw is belangrijk. Sport op je eigen niveau en niet daarboven. Als je net begint met sporten, zorg dan voor een goede begeleiding. Begin rustig en bouw de intensiteit op. Een conditietest (Coopertest, Shuttle-runtest) kan een indicatie geven van wat je kunt.

Goede omstandigheden

Zorg ervoor dat de omstandigheden waarin je sport goed zijn: Is het niet te koud of te warm? Is er voldoende licht? Is er voldoende ruimte om te sporten? Is het veld egaal en zonder kuilen? Let er ook op dat een buitenveld in de winter niet bevroren is. De harde ondergrond kan dan zorgen voor spierblessures.

Goede schoenen, kleding en materialen

Gebruik goede sportschoenen en draag goede kleding. De kleding moet comfortabel zitten en mag niet te dik, maar ook zeker niet te dun zijn. Als het koud is, kun je beter een aantal dunne lagen over elkaar dragen dan één dikke trui.

Zorg ervoor dat je de juiste beschermingsmaterialen hebt voor jouw sport: elleboog- en kniebeschermers, een helm, gebitsbeschermer enzovoorts. Zorg er ook voor dat de materialen die gebruikt bij de sport (bijvoorbeeld een tennisracket) in orde zijn en dat ze voor jou zijn geschikt.

Wees ten slotte voorzichtig. Niet alleen met jezelf, maar ook met je medespelers en tegenstanders. Sporten doe je voor je plezier, dus wees niet onnodig ruw.

Bron: www.degezondstegids.nl

Tennisarm

Een tennisarm ontstaat niet alleen bij tennissers. Het is een ontsteking op de aanhechtingsplaats van de elleboogspieren. Door een te vaak uitgevoerde, te krachtige en vaak monotone beweging treedt irritatie en ontsteking op. De aandoening komt vaak voor bij tennisspelers en mensen die regelmatig draaibewegingen maken, zoals monteurs. Een tennisarm wordt gezien als beroepsziekte. Vooral de buitenzijde van de elleboog doet pijn. Er is vaak uitstraling van de pijn naar de onderarm. Rust en eventueel ontstekingsremmende pijnstillers verlichten de klachten.

Bron: www.degezondstegids.nl

Verstuikingen

Je gewrichten worden bijeengehouden door banden. Als je een ongelukkige beweging maakt waardoor heel hard aan de banden getrokken wordt, kunnen die verrekken of scheuren. Het verstuikte lichaamsdeel doet pijn en zwelt op. De pijn kan heel hevig zijn, maar dat hoeft niet.

Een ernstige verstuiking zorgt dat een gewricht ontwricht raakt, 'uit de kom'. Dit komt vooral veel voor bij de schouder. Bij herhaaldelijke verstuiking kan de rek uit de gewrichtsbanden verdwijnen. Een gewricht dat nog vaker wordt verrekt dan de schouder, is de enkel. Het hele lichaamsgewicht rust op de enkel wat het nogal kwetsbaar maakt. Als je je een keer verstapt, kan je enkel verstuikt raken.

Sporters worden nog wel eens geopereerd aan verrekte enkelbanden. De rug, vingers, knieën en polsen worden ook dikwijls verstuikt.

Bron: www.degezondstegids.nl

Whiplash

whiplashEén van de gevaren van auto-ongelukken is de kans op whiplash. Een whiplash betekent dat je hoofd een heftige beweging heeft gemaakt ten opzichte van de rest van je lichaam. Letterlijk betekent whiplash 'zweepslag'. Bekend is de whiplash die ontstaat als je van achter wordt aangereden. Door de klap wordt je hoofd naar achter geslagen en dan direct weer naar voren. Maar een whiplash kan ook ontstaan door een heftige beweging naar opzij of achteren. Door whiplash kunnen beschadigen ontstaan in je nek en bovenste deel van je rug. In dat gebied zitten wervels, spieren, banden en gewrichten die beschadigd kunnen raken.

Behalve door aanrijdingen met auto's kan een whiplash ontstaan door ongelukken tijdens het sporten, of thuis, bijvoorbeeld door van de trap te vallen. Om preciezer aan te geven welke beweging het hoofd heeft gemaakt, noemen sommige artsen de whiplash ook wel acceleratieletsel (hoofd slaat voorover) of deceleratieletsel (hoofd slaat achterover). Ook de term cervicaal acceleratie letsel (CAL) wordt gebruikt. Dit betekent dat er een beschadiging in het nek-ruggenwervelgebied is ontstaan door een plotselinge heftige beweging. De meeste mensen met whiplash herstellen gelukkig vlug en volledig.

Bron: www.degezondstegids.nl